بادِله در واقع یک کلمه با ریشه هندی است و به پارچه‌ای گفته می‌شود که با طلا ، نقره و دیگر زیور آلات مشابه تزئین شده باشد.

در زمان صفویه این پارچه‌ها را از هند به ایران می‌آوردند و در ایران نیز به همین نام معروف شد.

از این پارچه‌ زَربافت برای تزئین دربار و دوخت جامه (پیراهن) برای ملکه‌ها و بانوان سلطنتی استفاده می‌شده است.

این نوع پارچه که با رشته‌هایی از زَر (طلا) و نقره بافته می‌شده همچنان در برخی نقط کشور مخصوصا استان هرمزگان رواج دارد و بخشی از پوشش زیبای جنوبی ( لباس بندری ) بشمار می‌رود ، از این رو لباس های بندری از پوشش های بسیار گران‌قیمت و مخصوص میهمانی‎‌ و عروسی‌ می‌باشد.

البته امروزه به دلیل هزینه‌های گزاف آن به جای طلا و نقره از زیور آلات مشابه استفاده می‌شود.

بانوی هرمزگانی در حال بادله دوزی لباس بندری

بانوی هرمزگانی در حال بادله دوزی در یکی از روستا‌های استان هرمزگان

در استان هرمزگان این هنر به بادله دوزی ، ملیله دوزی ، تلی بافی و یا زربافی معروف ، و از نظر اجرا نیازمند دقت و زمان بسیار زیادی است.

دلیل ماندگاری آن در استان‌های جنوبی بخصوص هرمزگان مجاورت این استان‌ها با مرزهای آبی و تبادلات کالا و مسافر از کشورهای حاشیه می‌باشد.

همچنین بخوانید :